دریافت جایزه خرس نقره ای کارگردانی از جشنواره

 درجه( ۱) جهانی برلین توسط (اصغر فرهادی)

 بزرگ کارگردان ایرانی را به ایشان-گروه فیلم

 (درباره الی) و مردم ایران تبریک می گوییم.

 به امید حمایت مسئولان-مردم برای ادامه این پیروزی.

تئاتر بدون عنصر شقاوت كه پایه و ساس هر نمایشی را تشكیل می دهد امكان پذیر نیست.در این دوران تباهی و فساد ، تنها از طریق پوست می توان متافیزیك را به روح و ذهن وارد نمود.                      (آنتونن آرتو....1936)

آنتوان آرتو ،كتاب تئاتر و همزادش را با توصیف اپیدمی طاعون آغاز می كند كه در حقیقتت میل شگرف و هراسناكی از تئاتر است. آرتو در تاریخ چهارم  سپتامبر در شهر مارسی به دنیا آمد. در مورد خود نوشته است كه در دوران تحصیل شاگرد متوسطی بود ،و به طور كلی دوران كلی نویسنده كه در محیطی بور‍‍ژوا و مرفه سپری گشت نكته جالبی در بر ندارد.اما در پایان نوجوانی،اختلالات شدید عصبی نزد نویسنده ظاهر گشت كه به بستری شدن او در آسایشگاههای مختلف انجامید.با این حال در تابستان 1916 به خدمت احضار شد. اما چند ماه بعد برای همیشه از سربازی معاف گشت.در سال 1920 آرتو عازم پاریس شد . از نظر ظاهر قامتی متوسط داشت اما با سری افراشته كه او را بلند قامت تر نشان می داد و چهره ای بسیار زیبا و خوش تراش كه پرتو نگاه چشمان آبی رنگش جلوه خاصی به آن می بخشید .آرتو تمایل زیادی به حرفه هنر پیشگی داشت و بدین منظور دوره بازیگری را نزد دولن(Dullin )طی كرد.(لازم به ذكر است كه پس از موفقیتش در فیلم ناپلئون از ابل گانس و فیلم مصائب ژاندارك ساخته كارل دریر،دنیای سینما او را قانع نكرد و به زودی از آن كناره گرفت و به سوی حرفه كارگردانی معطوف گشت) در همین زمان اشعاری سرود و اولین مجموعه شعرش به نام بازی تقدیر در سال 1933 به چاب رسید.سپس این اشعار را به مدیر نشریه جدید فرانسه فرستاد كه مورد قبول واقع نگشت. این حادثه معمولی یا بد شانسی كه برای بسیاری از شعرای جوان پیش می آید تاثیر ناگواری بر نویسنده گذاشت و موجب شد كه نگرش وی نسبت به آفرینش آثار ادبی كاملا دگرگون شود. در واقع او معتقد بود كه اشعارش حق حیات دارند و به منظور احقاق حق خود این مطلب را به صورت نوشته منتشر ساخت و مساله آن چنان انعكاس یافت كه مدیر مجله به او پیشنهاد نمود كه نامه هایی را كه در آن باره نوشته است منتشر سازد و نتیجه آن مجموعه معروف( مكاتبان با ژاك ریویر )است كه به صورت كتاب در سال 1927 به چاب رسید.

اندكی بعد ،آرتو به نهضت سور رئالیسم پیوست و دیری نپایید كه بر اهمیت نقش او در این نهضت افزوده گشت .آثار او در این دوران عبارتند از:سوهان روح،ناف برزخ ،هنر و مرگ. تمامی این آثار ،باز تاب زندگی ،احساسات و حوادث دردناكی است كه نویسنده  تجربه نموده است. در پایان سال 1926 ،آرتو به یاری زوج آلندی به همراه روژه ویتراك و روبر آرون،تئاتر آلفرد ژاری را بنا می نهد كه در میان هشت اجرا ،چهار نمایش فراموش نشدنی آن منحصرا به كار گردانی آنتونن آرتو بود .پنجمین نمایش كه مدتی طولانی به صورت پروژه باقی ماند،هرگز به صحنه آورده نشد و می توان گفت كه در سال 1930 ماجرای تئاتر آلفرد ژاری خاتمه یافت و ماجرای تئاتر شقاوت آغاز گشت .این دوران سر شار از فعالیت هاو خلاقیت های هنری است كه در میان آنها می توان تدوین بیانیه ها ، مطالعات و كنفرانسهایی را بر شمرد كه كتاب تئاتر و همزادش گواه آن می باشد. ثمره این فعالیت ها نمایشنامه خاندان چن چی در سال 1935 بود كه به بازیگری و كارگردانی خود نویسنده تحقق یافت . این نمایشنامه ،گمنام نماند و توجه اهل فن را به خود جلب نمود،با این حال آرتو پس از هفده اجرا از ادامه آن منصرف گشت و علت آن زیان مالی اسفباری بود كه نمایشنامه در پی داشت اما از نظر خود نویسنده( در مطلق موفقیت) بود .

از کارنامه تا ماه :      

 چندی پیش متون انتخابی برای شرکت در جشنواره

کارنامه توسط هیئت بازخوان (ثمینی-امجد-چرمشیر)

انتخاب شدند. اکثر دست نوشته های تازه‌‌‌‌ء جوان هارد

شد تا متونی از داریو فو- چخوف - ایبسن انتخاب شوند.

وقتی لیست کارهای انتخابی جشنواره ماه روی سایت

 امد دیدیم که بسیاری از کارهای خوب شهرستانی رد

 شدند. از قیاس این دو جشنواره به این سوال می

رسیم که  جوان ها باید با چخوف رقابت کنند؟ و

 شهرستانیها با امکانات تهرانی ها؟

دریافت جایزه اول نقد تئاتر را از هفتمین جشن سالانه انجمن منتقدان و نویسندگان خانه تئاتر به شما تبریک می گوییم.

به امید پیروزی های جهانی.

برخی از دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی فردوس در همایشی در تاریخ 6و7 شهریور در این دانشگاه پایان نامه های خود را ارائه کردند.

این کارها با راهنمایی آقای مهدی نصیری(منتقد برتر سال از دید کانون منتقدان ایران و استاد این دانشگاه) اجرا شد که برخی از آنها عبارتند از:

آخرین نوار مگی (ک:عاطفه بدیعی مقدم)

یک شب دیگر هم بمان سیلویا (ک:معصومه میرزازاده)

هیس!من دیکتاتور نیستم (ک:شکوه کامرانی همت)

ارتفاع (ک:زهرا صمدی)

نقل زنان سنگی (ک:میترا یوسفی)

ماه ومه (ک:صاحبه سلملن دهکردی)

فریب خورده (ک:فاطمه غلامی)

کابوس با طعم پرتقال (ن.ک:زهرا حبیبی)      

شایان ذکر است که تعدادی از دانشجویان این دانشگاه در حال حاضر مشغول آماده کردن تراژدی ((حجله در آتش)) به نویسندگی و کارگردانی آقای حسین ابراهیمی (استاد تئاتر خراسان و این دانشگاه) برای شرکت در جشنواره ماه هستند که گزارش آن در آینده ای نزدیک کاملتر تقدیم  می گردد.

غرور:

شاید در ظاهر کلیشه جلوه کند اما باید با شهامت بگویم یکی از عناصری که از پایه  یک تئاتری را وسوسه می کند این است که خود را بالاتر از دیگران می بیند حال آن که لذت هنر در دیده شدن آن است و مخاطبین هستند که تئاتر را انتخاب می کنند.

ساده آن است که ذات هنر خدمت به مردم است و ما نباید برای آنهایی که ما را انتخاب می کنند از خود بی خود شویم. سالهاست که بحث هنر برای هنر کهنه شده و مقوله هنر برای مردم زنده است.

مردم همانطور که  با انتخاب یک هنرمند او را به شهرت می رسانند می توانند او را پایین بیاورند پس در مقابل خود آنها مغرور نشویم. هر وقت خسرو احمدی را در محوطه تئاتر شهر می بینیم از احوال پرسی با او لذت می بریم. هر وقت استاد سمندریان را می بینیم از مصاحبت با او لذت می بریم پس دیگر ما چه می گوییم؟

این غرور در حیطه کار هم هست و بد تر این که به راحتی مانع پیشرفت خود فرد ودر ادامه گروه می شود و به اعتقاد من این یکی از معضلات تئاتر ماست .

سلام

 همانطور که در بالای صفحه می بینید هدف ما از ساخت این وبلاگ دستیابی به انسان تئاتر است وبرای رسیدن به این هدف چه در این وبلاگ و چه در زندگی تلاش می کنیم.

در این وبلاگ بخش های متنوعی که ما را به هدفمان نزدیک می کند ترتیب داده ایم و آنها را تا زمانی که به جایی برسد دنبال می کنیم. از این دست می توان به بخش اساطیر ایران اشاره کرد که اسطوره ها و نوابغ تئاتر کشورمان را کاملتر می شناسیم و با شناخت آنها می توانیم سختی های مسیر را ببینیم و آن موقع به  اسطوره شدن فکر کنیم.

در بخش اخلاق در تئاتر به ویژگی هایی که به انسان های تئاتر کمک می کند تا راحت تر در کنار هم کار کنند می پردازیم. اتحاد در تئاتر یکی از اهداف آن است و برای اتحاد باید فاکتور هایی وجود داشته باشد که به آن می پردازیم.

در بخش بازیگری هم به عناصری که برای بازیگر لازم است که در کارش موفق باشد می پردازیم تا بدان جا که بشود.